| Verslag WK NAC Den Haag 2009 (Deel 1) | |
|
Wanneer op zaterdagochtend om 06.00uur de organisatie van het NAC International WK 2009 het World Forum binnen wandelt, hebben ze er allemaal al een heel erg drukke dag op zitten. Heel veel geregel, het inschrijven van ruim 180 atleten, het verdelen van de kamers, en ook de officials meeting. Dit alles was op vrijdag een behoorlijk tijd- en geduldrovende klus. De taalbarrière, de zenuwen en de enorme drukte op deze o zo belangrijke inschrijfdag van het WK eiste duidelijk zijn tol. De vrijdag was de test, maar de echte beproeving zou op zaterdag plaats gaan vinden. En aangezien de gehele organisatie al bijna 10 maanden eerder de eerste brainstormsessie aangaande dit WK had gehouden, was deze dag voor iedereen het moment van de waarheid. Zou al die inspanning nu beloond gaan worden. Was Nederland gekwalificeerd genoeg om een dergelijk omvangrijk evenement te organiseren? Logisch dus dat de smoeltjes op deze zaterdag niet altijd even vrolijk stonden. En uiteraard gingen er wel wat details verloren. Maar over de hele linie…….hoe zou deze dag verlopen? Kregen we een voldoende? Het succes van een wedstrijd kan je op verschillende wijze meten. Was het een goede wedstrijd, met veel atleten, sterke line-ups, elk van een goed niveau. En dan nog kloppen de juryuitslagen? Op al deze fronten kan gesteld worden dat dit WK een dikke voldoende verdiend heeft. Het niveau was ongekend goed, enorme line-ups, mooie routines, een superstrak tijdschema en een planning die stond als een huis. Verder was elke atleet en official zeer te spreken over de sfeer, de accommodatie, de goede en zeer luxe Hotels. De gehele entourage van deze wedstrijd straalde klasse uit. Wat dat betreft sprak iedereen er ook over hoe hoog Peter Knetemann de lat had weggelegd voor toekomstige organiserende landen. Maar al deze prachtige zaken ten spijt, er is nog een andere wijze om een wedstrijd succesvol te noemen. En dat is de financiële kant. Was dit grote moment in de vaderlandse Bodybuilding historie nu een financieel succes. Nee, dat was het niet. De zaal was slechts voor een derde deel gevuld, en dat resulteert dan al snel in een financiële domper. De vraag die de organisatie zichzelf gesteld heeft is dan ook. Waar was het publiek? Al jaren roept Nederland om een mooi WK in eigen land, en nu was het dan eindelijk zover, maar waar waren de fans? Wellicht was er niet genoeg reclame gemaakt voor dit WK, te weinig posters of te weinig grote namen die het voltallige Nederlandse publiek moesten lokken. Mogelijk dat de fans alleen willen komen als er voor hen bekende namen aan deel nemen. Al deze zaken kunnen hebben meegewogen. De kostprijs van het kaartje was niet te hoog. Het was even veel als bijvoorbeeld een Nationaal kampioenschap. Hoe vervelend het ook was dat dit dus financieel gezien geen succes was, het doet in het geheel niets af aan de mate van het niveau van de rest van de wedstrijd. Organisatie was dus absoluut top, en een hele grote pluim gaat naar het adres van Peter Knetemann voor zijn lef, zijn passie en zijn bereidheid zijn nek uit te steken waar anderen dat weigeren. Peet, bedankt!! Natuurlijk valt er ook nog genoeg te melden over de Nederlandse equipe. Want die was niet misselijk. Naast gevestigde namen zoals Earl Maduro , John Jonk , Harry Thibaudier en Jerry Koolhoven, waren er deze keer ook betrekkelijke nieuwe gezichten voor de NAC. Ik noem Aziz Bozkurt en Edwin Simon bij de Masters. De dames voor dit WK: Stacey Cosse, Chantal Peeters, Els Bollen, Willeke Bartels, Jaimy Maktari en natuurlijk Gisa ter Haar. Ook junior Chino Martina stond er weer bij, na zijn succesvolle debuut op de Universe van vorig jaar. En wat dachten we van Regiie Gill, Tommy van der Laan en John Elesen. Ook deze mannen hadden zich met overtuiging laten selecteren voor dit WK. De verwachting was hooggespannen maar wel realistisch. Dit WK was van een enorm hoog niveau, dus een finaleplaats was voor veel atleten al een doel op zich. Masters 50+ Wie zich een heel ander doel had voorgehouden in de aanloop naar dit WK was Earl Maduro. Earl ging voor de prijzen, en al snel bleek dat dit goed mogelijk was. Earl was ronder dan op de Universe, en hij was ook harder dan voorheen. Een pijnlijke hamstringblessure maakte echter dat hij niet alles kon tonen, en zeker van de achterkant was hij niet had genoeg ten opzichte van de rest van de kop van het veld. Een 4e plaats voor Earl in deze zware klasse mag toch een mooi resultaat genoemd worden. Masters 40+ De volgende Nederlander die aan de beurt kwam was Aziz Bozkurt. Aziz was weer monsterlijk hard, en daar houden ze bij de NAC wel van. En hoewel Aziz symmetrisch gezien wel wat minpuntjes heeft, kon de jury vandaag simpelweg niet om het heen. Aziz was zeker een finalist en in de avond werd duidelijk dat hij zelfs 4e werd. Hiermee liet hij de Wereldkampioen van 2007, Filippo Terito achter zich. Verder in deze klasse een heel mooi moment voor onze zuiderbuur Jurgen Michael. Jurgen kwam hier voor het eerst op het WK van de NAC en nam direct de hoofdprijs mee naar huis. Een prachtige prestatie van deze sympathieke atleet. Junioren Slechts één Nederlander in deze sterke klasse met maar liefst 11 super-junioren. Chino was zeker goed, maar was zeker in de prejudging niet zo hard als op de Universe. Iedereen ziet dat hij een belofte is voor de toekomst,maar de massa die er in dit jaar bij was gekomen, had hem wat scherpte gekost. Chino was duidelijk teleurgesteld, en dat mag, daar is hij wedstrijdatleet voor. De nummer één was niet te pakken, maar de 2e plaats lag werkelijk binnen handbereik, het was erg close. Hopelijk kan Chino zich weer opladen voor een volgende confrontatie met deze jongens.
|
